سال ۱۳۱۲؛ وقتی این فرمانده ایرانی پرچم انگلیس را در قشم پایین کشید

همشهری آنلاین– نصیبه سجادی : «تو ای ایرانی که در این سرزمین پهناور زیست می‌کنی… اگر می‌خواهی سرزمین آبایی‌ات، بزرگ و سربلند بماند… اگر می‌خواهی که شایسته نام ایران و قوم ایرانی باشی، نخست این مایه زندگی خود را پاسدار باش… و آن را چنان که به میراث ‌برده‌ای به‌دست آیندگان بسپار.» اینها بخشی از وصیتنامه دریادار شهید غلامعلی بایندر است؛ فرمانده نیروی دریایی رضاخان که تا پای جان مقابل اشغال ایران توسط متفقین در جنگ جهانی ایستاد.

تحصیل در دارالفنون

غلامعلی بایندر در تهران متولد شد و دوران کودکی خود را در کوچه قائم‌مقام در محله عودلاجان تهران در نزدیکی‌های پامنار گذراند. تحصیلات متوسطه را در مدرسه دارالفنون به‌پایان رساند و از مدرسه نظام مشیرالدوله با درجه ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد. سال ١٣١٠ که با درجه سرگردی به‌ سرپرستی‌ گروهی‌ از نظامیان‌ رسید رهسپار ایتالیا شد تا هم‌ دوره‌های‌ لازم‌ را ببیند و هم‌ بر ساخت‌ کشتی‌های متعلق به ایران نظارت‌ کند.

افراد تحت‌ فرماندهی‌ او در رشته‌های‌ مختلف‌ مربوط به‌ ناوهای‌ جنگی‌ در چند شهر ایتالیا به‌ تحصیل‌ پرداختند. وی‌ پس‌ از بازگشت‌ به‌ ایران‌ ‌ به‌ سمت‌ کفیل‌ فرماندهی‌ نیروی ‌دریایی ‌جنوب‌ منصوب‌ و عازم آنجا شد.

تنب متعلق به ایران است

از ماموریت‌های‌ مهم‌ بایندر در این‌ منصب‌ سفر به‌ جزیره تنب‌ همراه‌ با گروهی‌ از افراد نیروی‌ دریایی‌ درسال ۱۳۱۳هجری شمسی‌ ‌بود. او ضمن‌ بازدید از آنجا رسما به‌ مقامات‌ نیروی‌ دریایی‌ انگلیس‌، مستقر در تنب‌ اعلام‌ کرد که‌ این‌ جزیره‌ بخشی‌ از ایران‌ است‌. سال ١٣١٢ به‌دستور غلامعلی بایندر، فرمانده ناوپلنگ ایرانی به جزیره قشم رفت و با پایین آوردن پرچم انگلیس، پرچم ایران را در این بندر به اهتزاز درآورد که موجب خوشحالی جزیره‌نشینان شد.

رضاشاه به سرزنش بایندر پرداخت و انگلیسی‌ها نیز از فرصت استفاده کردند و ضمن بازگشت به قشم تبلیغات فراوانی علیه نیروی دریایی ایران راه انداختند.

حضور در میدان نبرد

شهید بایندر که ٤٨ ساعت قبل از شهادت علاوه بر مسئولیت فرماندهی نیروی دریایی به سمت فرماندهی کل منطقه جنوب ایران رسیده بود. ساعت ٤ بامداد سوم شهریور ١٣٢٠ (حمله متفقین به ایران) با شنیدن صدای انفجار به‌سرعت از منزل خارج شد و با استفاده از قایق موتوری و زیر آتش مسلسل و توپخانه نیروهای مهاجم انگلیسی خود را به مقر فرماندهی رساند و بعد از صدور دستورهای لازم به افسران و فرماندهان به تلگرافخانه رفت و گزارش هجوم نیروهای انگلیس را به تهران و اهواز مخابره کرد.

دفاع از وطن با تفنگ برنو

رضاشاه به فرمانده نیروی دریایی‌اش دستور داد که حق هیچ گونه مقاومتی ندارد. بایندر راه خودش را پیش گرفت و با حضور در قرارگاه مرزی عده‌ای را مامور مقاومت در برابر دشمن کرد و خودش که مسلح به یک تفنگ برنو بود به اتفاق سروان ولی‌الله مکری‌نژاد، معاون گردان، با اتومبیل و از راه خشکی عازم خرمشهر شد تا ستاد فرماندهی عملیات را در منطقه عفار تشکیل دهد اما چند دقیقه بعد از حرکت با نیروهای موتوریزه مهاجم انگلیسی مواجه شدند و حین مبارزه و جنگ و گریز با آنها با رگبار مسلسل مهاجمان انگلیسی در سوم شهریور ۱۳۲۰ به شهادت رسیدند.

سرهنگ رضا جهانفر، نویسنده دفاع مقدسی که کتاب «مصائب بایندر» را نوشته، می‌گوید: «این شهدا متعلق به یک دوره دیگر تاریخی بودند؛ اما به‌واسطه اینکه در برابر بیگانه از وطن و هموطن دفاع کردند، محترم هستند و باید معرفی شوند.» نویسنده با توجه به پایان کتاب در ماه محرم آن را به امام حسین(ع) تقدیم کرده است.

‌

‌