روزی روزگاری سینما | در روز ملی سینما، به مکانهایی سفر میکنیم که نبض این هنر هنوز در آنها میزند
منبع: همشهری آنلاین
پردهها کنار میروند؛ نه برای تماشای فیلم، که برای مرور نبض سینما در خیابانهای شهر. تهران، خودش یک استودیوی بزرگ بیانتهاست.
۲۱شهریور، روز ملی سینما، فرصتی برای بازخوانی هویت هنر هفتم در جغرافیای پایتخت است. فراتر از سالنهای تاریک و پردههای نقرهای، بخش مهمی از تاریخ و خاطره سینمای ایران در تاروپود خیابانها، عمارتهای قدیمی و دکورهای تاریخی تهران جریان دارد؛ از لالهزاری که روزگاری نبض گیشه و تئاترهای کلاسیک در آن میتپید تا باغ فردوس که حافظه اسنادی و افتخارات سینماگران را در دل خود جای داده است. گردشگری سینمایی در تهران، امکانی برای ورود به پشتصحنه آثاری است که دههها تخیل بصری مخاطبان را ساختهاند؛ از سازههای شهرکهای سینمایی غزالی و پیامبر اعظم تا خانهموزهها و پاتوقهای فرهنگی که ردپای ماندگارترین چهرههای این عرصه را زنده نگه داشتهاند. در این گزارش، ۸نقطه شاخص و خاطرهساز پایتخت را که پیوندی عمیق با تاریخ سینمای ایران دارند، مرور کردهایم.
موزه سینما
در دل باغ فردوس، عمارتی قاجاری میزبان حافظه تصویری یک ملت است. موزه سینما تنها محلی برای نمایش پوسترها و جوایز نیست؛ اینجا تاریخ ناطق سینمای ایران است. از نخستین تجهیزات فیلمبرداری و دوبله تا وسایل شخصی فیلمسازان و بازیگران بزرگ، هر گوشه از این موزه، فصلی از کتاب سینمای ایران را روایت میکند.
شهرک سینمایی غزالی
یادگار بزرگ علی حاتمی، یک ماشین زمان واقعی است. اینجا تهران قدیم نفس میکشد. با قدمزدن در خیابانهای سنگفرششدهاش، میتوانید خود را در سکانسی از سریال «هزاردستان» یا در میدان توپخانه دوره پهلوی اول تصور کنید. شهرک غزالی علاوه بر یک دکور عظیم، یک تاریخ زنده و قابل لمس است که بارها میزبان روایتهای مهمی از تاریخ معاصر ایران بوده است.
شهرک سینمایی پیامبر اعظم(ص)
اینجا مقیاسها هالیوودی است. شهرکی که برای فیلم باشکوه «محمد رسولالله(ص)» به کارگردانی مجید مجیدی ساخته شد و با دقتی خیرهکننده، جغرافیای مکه و مدینه در صدر اسلام را بازآفرینی میکند. وسعت و عظمت دکورها، از کعبه تا شعبابیطالب، تجربهای منحصربهفرد و تکاندهنده برای هر بازدیدکنندهای است.
شهرک سینمایی مختارنامه
مجموعه تلویزیونی «مختارنامه» آنچنان در حافظه جمعی ایرانیان حک شد که شهرک آن نیز به بخشی از این خاطره تبدیل شده است. این شهرک که در احمدآباد مستوفی واقع شده، با معماری دقیق خود، شهرهای کوفه و مکه در دوران قیام مختار را به تصویر میکشد. بازدید از این مکان، قدم گذاشتن در لوکیشن یکی از بزرگترین پروژههای سریالسازی تاریخ تلویزیون ایران است.
خانه موزه انتظامی
اینجا یک موزه نیست؛ خانه «آقای بازیگر» است. خانهای در بلوار اندرزگو که عزتالله انتظامی، بزرگمرد سینمای ایران، سالهای پایانی عمرش را در آن گذراند. در و دیوار این خانه، آغشته به خاطرات، جوایز، عکسها و وسایل شخصی اوست. بازدید از اینجا، یک ملاقات خصوصی و صمیمی با روح هنرمندی است که کارنامه او بخش جداییناپذیرتاریخ سینمای ماست.
لالهزار
خیابانی که روزی «شانزلیزه تهران» بود، امروز موزهای در فضای باز از شکوه و زوال است. لالهزار، قلب تپنده هنر و سینمای مدرن ایران در دهههای ۳۰ و ۴۰ بود. گرچه امروز از آن همه سالن سینما و تئاتر، تنها سردرهای فرسوده و خاطراتی غبارگرفته باقی مانده، اما قدم زدن در این خیابان هنوز هم شما را به سفری در زمان میبرد. هر ساختمان، هر نما و هر پاساژ، داستانی از روزگار اوج سینما دارد و لالهزار را به یک سند زنده از تاریخ اجتماعی و هنری پایتخت تبدیل کرده است.
باغ کتاب
در میان انبوه کتابها و فضاهای فرهنگی باغ کتاب، یک بخش مدرن و تعاملی به سینما اختصاص یافته است. اینجا خبری از نوستالژی غبارگرفته نیست؛ بلکه با استفاده از تکنولوژی روز، فرایند پیچیده تولید یک فیلم از پیشتولید تا پستولید به شکلی جذاب به نمایش درآمده است. بازدیدکنندگان، بهویژه نسل جوان، میتوانند با مراحل فیلمنامهنویسی، فیلمبرداری با پرده سبز، تدوین و صداگذاری بهصورت عملی آشنا شوند.
خانه هنرمندان ایران
درست در قلب تهران، خانه هنرمندان بهشتی برای عاشقان هنرهای تجسمی است و سینما نیز جایگاه ویژهای در آن دارد. گالریهای این مجموعه، بارها میزبان نمایشگاههای عکس از صحنه و پشتصحنه فیلمهای برجسته سینمای ایران بودهاند. تماشای یک فریم از فیلم، ثابت و قابشده روی دیوار، فرصتی برای کشف جزئیات زیباییشناسانه، نورپردازی و کارگردانی است که در سرعت نمایش فیلم از چشم پنهان میماند.
منبع: همشهری آنلاین
منبع: همشهری آنلاین